,, Tańczyć każdy może"


W Krakowie co roku przeważnie w czerwcu ma miejsce wydarzenie integracyjne. Poświęcone osobom  z niepełnosprawnościami pod hasłem ,,Kocham Kraków z Wzajemnością." Uroczyste rozpoczęcie jest na Rynku Głównym w południe. Tydzień osób z niepełnosprawnością obfituje w różne ciekawe wydarzenia: koncerty, spektakle, aktywności sportowe. Każdy może znaleźć coś dla siebie.😊 To szeroki wachlarz przygotowanych imprez przy udziale Urzędu Miasta Krakowa.  

Gratyfikacją tego tygodnia jest uroczysta gala będąca zakończeniem. W tym roku nie występowaliśmy na tej gali, ale nasza grupa miała własny pomysł na prezentację efektów swojej pracy przez rok. 


Z moim obecnym trenerem tańczę od marca tego roku. Pierwszym tańcem była latynoamerykańska cha cha. 

 

Drugim naszym tańcem był walc wiedeński, który bardzo lubię. 


Pokaz odbył się w pięknej sali w Domu Kultury Kolejarza, gdzie Pan Dyrektor udostępnił nam salę bezpłatnie. Zobowiązaliśmy się zatańczyć na dwóch wydarzeniach organizowanych przez Dom Kultury. 

Tydzień później tańczyłam ze swoim pierwszym trenerem na wydarzeniu Domu Kultury. 

Zatańczyliśmy walc wiedeński, angielski  i rumbę. 

Czasami się zastanawiam, czy kontynuować dalej swoją pasję, ponieważ nie mam sprawnej góry. Mam ograniczenia także w rękach, ale po ostatnim pokazie przyszedł do garderoby bardzo elegancki Pan w wieku ok. 60 lat. Przyklęknął przy moim wózku, pocałował mnie kilka razy w rękę. Widziałam głębokie wzruszenie i łzy w oczach. Dziękował za występ za to, że mam pasję i nie załamałam się w swojej sytuacji. 

Lubię tańczyć, sprawia mi to przyjemność, a po tym wydarzeniu widzę, że sprawia to radość innym ludziom. 😊












 



 

Komentarze

  1. Świat niepełnosprawnej żony i psiej mamy!20 lipca 2026 04:40

    Bardzo mi się podoba ogólnie taniec na wózku.. Ale to nie moja bajka... Najważniejsze to mieć pasję i być szczęśliwym!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Katarzyna3 sierpnia 2026 03:33

      Tak realizacja pasji sprawia dużo radości. Dziękuję za Twój komentarz.

      Usuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

,,30 lat minęło jak jeden dzień"

Obraz
        ,,Życie moje"   Życie moje to trudy i zdroje. Trudno, trudno lecz do celu mam przyjaciół i wokół dobrych ludzi wielu. Góra wylewa zdroje na to trudne, lecz piękne życie moje. Chciałabym nieść ludziom dobre przesłanie to dla mnie zadanie. Ten krótki wiersz pisałam trzy lata temu będąc jeszcze studentką.      Kolejny rok  skończyłam 30 lat . Moje życie nie jest łatwe. Od pierwszych chwil swego życia doświadczam  różnych chorób i trudności, a po drodze przeciwności. Od samego początku te trudności mi towarzyszą np. w pierwszych miesiącach życia byłam w szpitalu spędzając  dni i noce samotnie jako niemowlę. Kiedy robili mi trzy punkcje z kręgosłupa nie było przy mnie mojej mamy, nie miał mnie kto przytulić w tym bólu. To były czasy, że ogłoszono epidemie grypy i były odziały niemowlęce, gdzie nie wpuszczono nawet rodziców. Właśnie na taki trafiłam . Z opowieści mojej mamy dowiedziałam się, że kiedy wypisano mnie do domu, a pojaw...
Czytaj więcej

,,Daj się życiu zaskoczyć”

Obraz
  Autorem tych wymownych słów jest pisarz flamandzki i kapłan katolicki, który w swojej twórczości dotyka aspektu samotności, cierpienia i współodczuwania. Zakonnik w 1994 roku w grudniu doznał wypadku samochodowego w wyniku którego doświadczył paraliżu prawej nogi i ręki. Po procesie rehabilitacji doszedł do sprawności do tego stopnia, że mógł pisać lewą ręką. 1998 roku obchodził pięćdziesięciolecie swoich święceń kapłańskich. Miał okazję być na prywatnej audiencji u króla Alberta II. Był zakonnikiem Misjonarzy w Montfort. W swoim dorobku porusza kwestie duchowości, a także transcendencji.  Czy doceniasz małe, piękne chwile w swoim życiu? Jak umiesz się nimi cieszyć? Co jest dla Ciebie pociechą? Bardzo często działamy według pewnych schematów, mamy wielkie plany życiowe, marzenia do realizacji,   jednak czasem jest tak, że po drodze trzeba pokonać wiele przeciwności i trudu.   Życie weryfikuje nasze plany. To nie znaczy, że nie mamy planować i marzyć, ale myślę, że ...
Czytaj więcej

Bal w trudzie

Obraz
  Nie łatwo mi było o tym mówić, ale teraz po tylu latach mogę już mówić bez emocji. Chodziłam do normalnego Liceum Ogólnokształcącego, w którym byłam jedyną osobą z niepełnosprawnością ruchową. Nie był to łatwy etap, bo o ile mogłam się realizować humanistycznie to jednak wyczuwalne, a już w pewnym momencie widoczne było odrzucenie społeczne ze strony mojej klasy. Szczególnie wtedy kiedy pojawił się temat ,,Studniówki .” Słyszałam komentarze: ,, co ja będę robiła na tej Studniówce, zniszczę prestiż grupy, kto ze mną będzie chciał przyjść… Koleżanki rozmawiały ze sobą, ale tak głośno abym słyszała. Lekcje odbywały się na jednym poziomie ze względu na moją niepełnosprawność. Kiedy przyjeżdżałam do szkoły prawie nikt się do mnie nie odzywał, klasa uciekała przede mną na schody, a ja siedziałam samotnie na ławkach na korytarzu. Niejednokrotnie wracałam do domu zapłakana. Już w piątek zamiast cieszyć się z weekendu zastanawiałam się co mnie czeka w poniedziałek. Były w klasie osoby, k...
Czytaj więcej