,,Daj się życiu zaskoczyć”

 

Autorem tych wymownych słów jest pisarz flamandzki i kapłan katolicki, który w swojej twórczości dotyka aspektu samotności, cierpienia i współodczuwania. Zakonnik w 1994 roku w grudniu doznał wypadku samochodowego w wyniku którego doświadczył paraliżu prawej nogi i ręki. Po procesie rehabilitacji doszedł do sprawności do tego stopnia, że mógł pisać lewą ręką. 1998 roku obchodził pięćdziesięciolecie swoich święceń kapłańskich. Miał okazję być na prywatnej audiencji u króla Alberta II. Był zakonnikiem Misjonarzy w Montfort. W swoim dorobku porusza kwestie duchowości, a także transcendencji. 

Czy doceniasz małe, piękne chwile w swoim życiu? Jak umiesz się nimi cieszyć? Co jest dla Ciebie pociechą? Bardzo często działamy według pewnych schematów, mamy wielkie plany życiowe, marzenia do realizacji,  jednak czasem jest tak, że po drodze trzeba pokonać wiele przeciwności i trudu.  Życie weryfikuje nasze plany. To nie znaczy, że nie mamy planować i marzyć, ale myślę, że mimo swoich wspaniałych scenariuszy trzeba być otwartym. Nie wszystko musi być tak jak my to widzimy. Przychodzą takie momenty w których trudno się cieszyć. Ja też niejednokrotnie doświadczałam i doświadczam takich chwil, ale staram się docenić to, że moje oczy mogą zobaczyć np. wschodzące słońce, zapadający zmrok, piękne krajobrazy, ludzi wokoło, gdyż wiele osób niewidomych nie ma takiej możliwości. Zdałam sobie sprawę jakie to szczęście widzieć szczególnie wtedy, gdy chodziłam do Szkoły Policealnej na ulicy Tynieckiej  w Krakowie i miałam kontakt z moimi rówieśnikami, którzy nie widzą otaczającego ich świata. Mimo to bardzo dobrze sobie radzą życiowo, mają inne wyostrzone zmysły.

Mnie też zdarzają się gorsze dni, cięższe chwile, ale myślę sobie, że ważne by te momenty nie trwały wiecznie. Staram się  cieszyć i korzystać z życia. Cenne jest to by swoje życie przeżyć  tak by było wartościowe.  Jest tak kruche. Nigdy nie wiemy, która z chwil będzie tą ostatnią. Czy otworzę rano oczy, wypije dobrą kawę, zobaczę piękno natury, porozmawiam z bliską mi osobą? Nie raz nie rozumiemy tego co się dzieje i zrozumienie danej sytuacji przychodzi niekiedy później, bo mamy inny pomysł na życie. Jednak jako, że jestem osobą wierzącą staram się ufać Bogu, co nie zawsze jest łatwe . Liczę na to, że On wie czego mi potrzeba i ma o wiele lepszy plan mojego życia niż ja.

Chcemy mieć kontrolę, a tak przecież się nie da. Osobiście doświadczyłam, że to co piękne i wartościowe nie przychodzi od tak, trzeba się też bardzo natrudzić. Czasem  wiąże się z bólem, cierpieniem. To nie jest proste. Lepiej nie robić scenariuszy i nie dać się wciągnąć w spiralę myśli i dręczenia, że zrobiłam coś źle. Niejednokrotnie trudne sytuacje w moim życiu okazały się później zaskoczeniem i jednocześnie wybawieniem. Staram się  patrzeć z nadzieją na lepsze jutro co nie jest łatwe i cieszyć się z małych rzeczy. Dać się życiu zaskoczyć pięknymi chwilami.😊