,,Oddech nad Bałtykiem”

 


Z wielką radością jechałam do Świnoujścia po 7 latach. To jedno z ulubionych moich miejsc nad Bałtykiem, w którym lubię odpoczywać. Chociaż to jest miasto to strefa nadmorska jest dla mnie wyjątkowa i umożliwia mi długie spacery po 3 różnych promenadach, które są równoległe. Pogoda podczas mojego pobytu na przełomie sierpnia i września była mało plażowa. Często padał deszcz i było dość zimno. Promenady i dojazd bezpośrednio do morza umożliwił mi oddech świeżym powietrzem. Plaża w Świnoujściu jest bardzo szeroka, jednak bardzo  dostosowana do potrzeb osób z niepełnosprawnością, a także dla wózków dziecięcych. Jest kilka wejść, gdzie można zjechać wózkiem do połowy plaży. Zjazd przy centrum ratowników jest do samego morza, dzięki ułożeniu dywanu sznurkowego, który sprawdzał się nawet w deszczu. W te dni kiedy była niesprzyjająca pogoda nie rezygnowałam ze spacerów, chociaż spacer w deszczu z wózkiem jest trudniejszy. To jednak cieszyłam się, że mogę czuć powiew świeżego wiatru od morza i zapach pachnących sosen spacerując po pierwszej promenadzie najbliżej morza między wydmami, a pozostałym jeszcze lasem sosnowym. Miałam liczenie klimatyczne. 😊

Niestety las w dużej części został wycięty podczas budowy ,,promenady zdrowia” gdzie między lasem, a apartamentami można spacerować, jeździć na rolkach i rowerze po wyznaczonych drogach. Jest szeroka. Już 7 lat temu spacerowałam po niej, bo wtedy została otwarta. Ma ok. 1 km długości i bardzo równą nawierzchnię. 

 

Najbardziej ożywioną częścią Świnoujścia jest promenada historyczna to deptak z licznymi kawiarniami, sklepami pamiątkowymi, muszlą koncertową, tężnią solankową. Przy tej promenadzie znajdują się też eleganckie, luksusowe hotele i apartamenty. To właśnie na ich budowę wycięto i nadal wycina się wiele lasu sosnowego, ponieważ powstają nowe budynki tego typu. Wieczorem ten nadmorski bulwar tętni życiem, bardzo dużo spacerujących, wypełnione kawiarnie, chodząc po tym deptaku co chwilę słychać różnorodną muzykę, można spotkać różnych śpiewających artystów, a także słuchać muzyki z klubów tanecznych siedząc na bardzo dobrze wyprofilowanych ławkach. Zauważyłam też nową, piękną nawierzchnię, gdzie bez problemu mogłam jechać wózkiem.  





Był to wyjazd rodzinny, oprócz mojej mamy była moja ciocia i kuzynka. Mieszkałyśmy ok 150 m od morza w bardzo dobrych warunkach ze znakomitym wyżywieniem, a także w tym hotelu codziennie miałam zabieg rehabilitacyjny. Był to wyjazd tygodniowy i chociaż czas szybko minął to jednak szum fal i skrzeczące mewy, a także powiew wiatru i bycie tak blisko morza sprawiło, że odpoczęłam. Złapałam oddech nad Bałtykiem. Mam nadzieję, że jeszcze tam powrócę. 

 






Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

,,30 lat minęło jak jeden dzień"

Obraz
        ,,Życie moje"   Życie moje to trudy i zdroje. Trudno, trudno lecz do celu mam przyjaciół i wokół dobrych ludzi wielu. Góra wylewa zdroje na to trudne, lecz piękne życie moje. Chciałabym nieść ludziom dobre przesłanie to dla mnie zadanie. Ten krótki wiersz pisałam trzy lata temu będąc jeszcze studentką.      Kolejny rok  skończyłam 30 lat . Moje życie nie jest łatwe. Od pierwszych chwil swego życia doświadczam  różnych chorób i trudności, a po drodze przeciwności. Od samego początku te trudności mi towarzyszą np. w pierwszych miesiącach życia byłam w szpitalu spędzając  dni i noce samotnie jako niemowlę. Kiedy robili mi trzy punkcje z kręgosłupa nie było przy mnie mojej mamy, nie miał mnie kto przytulić w tym bólu. To były czasy, że ogłoszono epidemie grypy i były odziały niemowlęce, gdzie nie wpuszczono nawet rodziców. Właśnie na taki trafiłam . Z opowieści mojej mamy dowiedziałam się, że kiedy wypisano mnie do domu, a pojaw...
Czytaj więcej

,,Daj się życiu zaskoczyć”

Obraz
  Autorem tych wymownych słów jest pisarz flamandzki i kapłan katolicki, który w swojej twórczości dotyka aspektu samotności, cierpienia i współodczuwania. Zakonnik w 1994 roku w grudniu doznał wypadku samochodowego w wyniku którego doświadczył paraliżu prawej nogi i ręki. Po procesie rehabilitacji doszedł do sprawności do tego stopnia, że mógł pisać lewą ręką. 1998 roku obchodził pięćdziesięciolecie swoich święceń kapłańskich. Miał okazję być na prywatnej audiencji u króla Alberta II. Był zakonnikiem Misjonarzy w Montfort. W swoim dorobku porusza kwestie duchowości, a także transcendencji.  Czy doceniasz małe, piękne chwile w swoim życiu? Jak umiesz się nimi cieszyć? Co jest dla Ciebie pociechą? Bardzo często działamy według pewnych schematów, mamy wielkie plany życiowe, marzenia do realizacji,   jednak czasem jest tak, że po drodze trzeba pokonać wiele przeciwności i trudu.   Życie weryfikuje nasze plany. To nie znaczy, że nie mamy planować i marzyć, ale myślę, że ...
Czytaj więcej

Bal w trudzie

Obraz
  Nie łatwo mi było o tym mówić, ale teraz po tylu latach mogę już mówić bez emocji. Chodziłam do normalnego Liceum Ogólnokształcącego, w którym byłam jedyną osobą z niepełnosprawnością ruchową. Nie był to łatwy etap, bo o ile mogłam się realizować humanistycznie to jednak wyczuwalne, a już w pewnym momencie widoczne było odrzucenie społeczne ze strony mojej klasy. Szczególnie wtedy kiedy pojawił się temat ,,Studniówki .” Słyszałam komentarze: ,, co ja będę robiła na tej Studniówce, zniszczę prestiż grupy, kto ze mną będzie chciał przyjść… Koleżanki rozmawiały ze sobą, ale tak głośno abym słyszała. Lekcje odbywały się na jednym poziomie ze względu na moją niepełnosprawność. Kiedy przyjeżdżałam do szkoły prawie nikt się do mnie nie odzywał, klasa uciekała przede mną na schody, a ja siedziałam samotnie na ławkach na korytarzu. Niejednokrotnie wracałam do domu zapłakana. Już w piątek zamiast cieszyć się z weekendu zastanawiałam się co mnie czeka w poniedziałek. Były w klasie osoby, k...
Czytaj więcej