,,W trudzie zdobyty”




  

Wioślarstwo halowe trenuje ponad 7 lat w UKS Salwator NPS w Krakowie. Tę dyscyplinę sportu zaczęłam trenować chodząc do Policealnej Szkoły na ulicy Tynieckiej 6 w Szkole dla Dzieci i Młodzieży Niewidomych i Słabowidzących. Przechodząc korytarzem obok sali gimnastycznej widziałam nie raz osoby trenujące na ergometrach, nawet nie myślałam, że to będzie kiedyś sport dla mnie. Pierwszą osobą, która też porusza się na wózku i zaczęła trenować była Karolina, później Marysia. Patrząc na moje przyjaciółki z tą samą niepełnosprawnością zastanawiałam się. Tam poznałam wspaniałą Panią trener Bronisławę Kufel- Włodek, która zachęciła mnie żebym spróbowała swoich sił w tej dziedzinie sportu. Pani trener jest profesjonalistką, bo to trzykrotna Mistrzyni Polski w latach 70. Później dołączył Hubert, a następnie Marek i tak powstała grupa wózkowiczów na ergometrach. W trakcie tych lat wiele razy brałam udział wraz z moją grupą w zawodach w kategorii wózkowicze na ergometrach. 😊

Podczas ostatnich zawodów, które odbyły się pod koniec listopada w Ośrodku Sportu i Rekreacji w Krakowie na ulicy Kolnej 2 brali udział zawodnicy z Bydgoszczy, Warszawy, Rabki i Krakowa z  niepełnosprawnością ruchową, niewidomi i słabowidzący. Brali też udział zawodnicy Sekcji Paraolimpijskiej, a także weterani Stowarzyszenia Wioślarzy i Kajakarzy, również byli też młodsi uczniowie szkół. Każdy startował w swojej grupie i kategorii. Wystartowałam dość ostro. 

W czasie pokonywania dystansu wypiął mi się but z zabezpieczenia, zaczęłam tracić kontrolę nad wiosłem. Moje siły słabły opadałam do tyłu. Moje trudności zauważyli rodzice osób startujących wraz ze mną. Mama Marysi przyszła mi z pomocą zapięła buta w trakcie trwania dystansu, a tata Kuby zabezpieczał moje plecy, abym nie upadła z tyłu na belkę. Był moment, że pojawiły mi się mroczki przed oczami. Moja mama zauważyła, że zbladłam.  słyszałam Jej głos: ,,Kasiu przerwij." Jednak resztkami sił mając na uwadze rady trenerki z treningów, że nawet jak czujemy, że słabniemy to, żeby nie schodzić z ergometru, tylko małymi kroczkami próbować dopłynąć. Udało się! 😊Mimo tych trudności zdobyłam pierwsze miejsce w swojej kategorii. 


Zdobycie tego medalu było dla mnie jak do tej pory największym trudem. Pamiętam, że w Warszawie dwa lata temu na zawodach też nie było mi łatwo. Na zawodach zawsze jest profesjonalna służba medyczna. Dzięki temu czujemy się bezpiecznie, bo ciśnienie po wysiłku jest wysokie. Moje też było wysokie. Po zakończeniu mojego zmagania ratownik czuwał nad moim powrotem do stabilnego stanu.  Zastanawiam się, czy moje zdrowie pozwoli by dalej kontynuować tę dziedzinę sportu. 























Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Życie Moje - Uratowana

Obraz
  Moja szansa na przeżycie była bardzo znikoma, urodziłam się z jednym punktem w skali Apgar. Niespodziewanie i w dramatycznych warunkach, w 33 tygodniu ciąży. W czasie porodu doszło do niedotlenienia, diagnoza brzmiała – Mózgowe Porażenie Dziecięce Czterokończynowe. Na początku nie mogłam samodzielnie oddychać, dlatego przez dwa tygodnie leżałam w inkubatorze. Tak zaczęła się walka o moje życie i mój rozwój… Lekarz, który uczestniczył w moim przyjściu na świat, stwierdził, że przez 20 lat swojej praktyki medycznej nie spotkał się z takim przypadkiem. Dzięki jego szybkiej interwencji, ja dzisiaj żyję.  W pierwszej kolejności, dziękuję Panu Bogu, że prowadzi mnie przez życie, podnosi, daje siłę i stawia dobrych ludzi na mojej drodze. Dziś skończyłam studia dziennikarskie, było to marzenie, które towarzyszyło mi już od dzieciństwa, co wyrażało się w moich zabawach z rówieśnikami (przeprowadzałam wywiady używając „mikrofonu” z dezodorantu). W wieku 11 lat napisałam swój pier...
Czytaj więcej

,,Jak ryba w wodzie"

Obraz
😃                               Kilka lat temu miałam zdarzenie, które spowodowało u mnie lęk przed wodą. Za namową mojej mamy i asystentki stwierdziłam, że dam sobie szansę na przełamanie tego strachu, który przez lata we mnie pozostawał i uniemożliwiał mi wejście do wody. Tamta sytuacja była dla mnie traumatyczna i pozostawiła swój ślad. Lecz przełamałam się i nie żałuję. Kolejnym powodem tego przełomu jest chęć zrzucenia zbędnych kilogramów i motywacja do tego by na nowo podejmować wyzwania, zacząć się ruszać i wprowadzać w życie aktywność fizyczną. Na obecną chwilę lubię chodzić na basen, chodzę z moją asystentką Laurą i cieszę się z tego czasu! Stwierdzam, że ruch to zdrowie. Nie umiem pływać, lecz czas spędzony na basenie to dla mnie chwile odprężenia i regeneracji. Na razie poruszam się w zabezpieczeniu. Myślę, że pomimo mojego stanu i ograniczeń ruchowych, odkrywam, że basen jest d...
Czytaj więcej

,,Daj się życiu zaskoczyć”

Obraz
  Autorem tych wymownych słów jest pisarz flamandzki i kapłan katolicki, który w swojej twórczości dotyka aspektu samotności, cierpienia i współodczuwania. Zakonnik w 1994 roku w grudniu doznał wypadku samochodowego w wyniku którego doświadczył paraliżu prawej nogi i ręki. Po procesie rehabilitacji doszedł do sprawności do tego stopnia, że mógł pisać lewą ręką. 1998 roku obchodził pięćdziesięciolecie swoich święceń kapłańskich. Miał okazję być na prywatnej audiencji u króla Alberta II. Był zakonnikiem Misjonarzy w Montfort. W swoim dorobku porusza kwestie duchowości, a także transcendencji.  Czy doceniasz małe, piękne chwile w swoim życiu? Jak umiesz się nimi cieszyć? Co jest dla Ciebie pociechą? Bardzo często działamy według pewnych schematów, mamy wielkie plany życiowe, marzenia do realizacji,   jednak czasem jest tak, że po drodze trzeba pokonać wiele przeciwności i trudu.   Życie weryfikuje nasze plany. To nie znaczy, że nie mamy planować i marzyć, ale myślę, że ...
Czytaj więcej